Beogradom je 1986. godine prostrujala neobična priča o „letećem tanjiru” koji se pojavio iznad grada. Iako je prizor mogao da podseti na naučnofantastične scene, reč nije bila o vanzemaljcima, već o tada vrhunskoj tehnološkoj inovaciji – prvoj komercijalnoj satelitskoj anteni u prestonici.
U to vreme televizijski program u Jugoslaviji bio je ograničen na nekoliko kanala, a krovovi zgrada bili su prepoznatljivi po klasičnim TV antenama koje su omogućavale prijem domaćih stanica. Tek kasnije pojavile su se satelitske antene, koje su predstavljale statusni simbol i otvarale vrata ka stranim televizijskim sadržajima.
Jedan od prvih takvih sistema instaliran je na hotelu „Interkontinental” u Beogradu, gde su gosti mogli da prate nekoliko inostranih kanala, među kojima su bili Sky, Music Box, TV5 i RAI 1. Za tadašnje uslove to je predstavljalo pravi tehnološki luksuz.
Zbog svoje veličine i specifične konstrukcije, antena je bila impresivna i po dimenzijama – težila je oko 850 kilograma, sa prečnikom od čak četiri i po metra. Za njeno postavljanje angažovan je i helikopter Ratnog vazduhoplovstva, što je dodatno doprinelo utisku da se na krovu hotela „događa nešto izuzetno”.
Sistem je imao i grejače koji su sprečavali nakupljanje snega i leda, kako bi signal ostao stabilan u svim vremenskim uslovima.
Taj „leteći tanjir” na krovu Interkontinentala brzo je postao gradska atrakcija, a Novobeograđani su mogli da posmatraju nesvakidašnji prizor postavljanja tada najmodernije televizijske tehnologije.
Ubrzo nakon toga, satelitska televizija počela je da postaje dostupnija širem krugu korisnika, a velike i skupe instalacije zamenjene su manjim kućnim antenama koje su se lako postavljale na krovove i terase.
Razvoj satelitske televizije širom sveta odvijao se ubrzano tokom osamdesetih i devedesetih godina, posebno nakon što je digitalizacija omogućila širu distribuciju signala. U Sjedinjenim Američkim Državama javna satelitska televizija pojavila se krajem sedamdesetih, dok je u Evropi masovniji pristup usledio kasnije.
Početkom devedesetih i beogradska televizija počinje satelitsko emitovanje programa, a već ulaskom u 21. vek satelitske antene postepeno ustupaju mesto kablovskim sistemima, a zatim i savremenim internet i mobilnim tehnologijama.
Danas je „leteći tanjir” sa beogradskog Interkontinentala ostao zanimljiv podsetnik na vreme kada je jedna antena bila simbol tehnološke budućnosti i prozor u svet.
