Pre nego što su nikli blokovi, bulevari i veliki poslovni centri, prostor između Save i Dunava bio je uglavnom močvarno područje, ritovi i livade. Danas je Novi Beograd jedna od najvećih beogradskih opština, sa više od 200.000 stanovnika, ali njegova priča počinje mnogo skromnije.
Prvi zvanični stanar Novog Beograda bio je Dušan Spasojević, koji se 1953. godine uselio u jedan od prvih paviljona kod Tošinog bunara.
Rođen 1911. godine u Brzoj Palanci, Dušan je u Beograd došao kao dečak, izučio obućarski zanat i kasnije učestvovao u osnivanju fabrike obuće „Petar Velebit“ na Voždovcu. Bio je i prvi predsednik Sindikata kožarskih radnika Beograda.
Do preseljenja u Novi Beograd živeo je na Zelenom vencu, u zajedničkom stanu. Kada je počelo rušenje starih zgrada, porodici je ponuđeno preseljenje u novo naselje preko Save.
„Pristali smo da se kurtališemo zajedničkog stana i konačno skrasimo u pravom stanu. Preselili smo se 1953. godine“, govorio je Dušan.
Kada se uselio, oko njegove zgrade još su bile livade, bašte i vinogradi na Bežanijskoj kosi. Prvi komšijski orijentir bila je stara kafana „Tošin bunar“, a prevoz do grada bio je daleko sporiji nego danas.
Prvi paviljoni kod Tošinog bunara predstavljali su začetak novog grada. Izgradnja Novog Beograda zvanično je počela 11. aprila 1948. godine velikom omladinskom radnom akcijom, kada su hiljade mladih iz cele Jugoslavije učestvovale u stvaranju budućeg naselja.
Ipak, ideja o novom gradu na levoj obali Save postojala je i ranije. Naziv „Novi Beograd“ prvi put se pominje još 1924. godine, kada je otvorena kafana sa tim imenom kod Tošinog bunara.
Od prvih paviljona i blatnjavih puteva, Novi Beograd je izrastao u moderan gradski centar sa više od 80.000 stanova, velikim poslovnim zonama, školama, fakultetima, sportskim objektima, parkovima i šetalištima uz Savu i Dunav.
Nekada zamišljen kao „spavaonica“, danas je jedan od najvažnijih delova Beograda – mesto u kojem ljudi žive, rade, odmaraju se i stvaraju identitet jednog posebnog grada unutar grada.
Priča o Dušanu Spasojeviću ostaje simbol početka tog velikog poduhvata – čoveka koji je među prvima zakoračio u budući Novi Beograd i doživeo njegovu transformaciju od močvare do jedne od najznačajnijih urbanih celina regiona.
